Mijn hele carrière was ik de “doener.” Geef me een probleem, ik los het op. Die identiteit bracht me waar ik nu ben.

Maar die identiteit werd een bottleneck. Mijn waarde zit niet meer in hoeveel taken ik afrond, maar in de systemen die ik bouw zodat anderen taken kunnen afronden.

Als junior is uitvoeren je waarde. Je leert door te doen. Als senior verschuift de focus – je doet nog steeds, maar je ziet patronen en vraagt je af of het slimmer kan. Als principal zit je waarde in systemen, niet in taken. Als partner is bouwen je enige werk.

Handmatig werk is comfortabel. Je weet wat je moet doen, je doet het, je bent klaar. Systemen bouwen voelt anders. Je V1 werkt niet. Je debugt. Je faalt. Maar elke handmatige taak die je blijft doen, is tijd die je niet besteedt aan iets dat schaalt.

AI maakt dit urgent. AI-automatisering kan 80% van je handmatige taken overnemen. Maar alleen als je stopt met vasthouden aan die taken.

Je eerste automatisering zal fouten hebben. Slecht zijn is de prijs van beter worden. Die email die je elke week handmatig stuurt? Automatiseer hem. Die rapportage die drie uur kost? Laat AI het doen.

De meeste consultants blijven hangen in uitvoering. Ze doen het werk, maar bouwen niets dat blijft. Als jij systemen bouwt in plaats van alleen taken afvinkt, zit je in een andere categorie. Niet omdat bouwen indrukwekkender is, maar omdat het schaalt.

Je identiteit hoeft niet vast te zitten aan doen. Het kan vastzitten aan wat je mogelijk maakt.